อาขยาน "สังคัง"

มาละเหวยสังเอ๋ยสังคัง คักยิก ๆ เป็นลิงกังน่าชังนักหนา

เกาแกรก ๆ เพลินใจสบายอุรา ขึ้นตรงหว่างขาถลกออกมาน่าเอ็นดู

รีบหาหมอขอยาทาให้หาย อย่ามัวอายมันจะลามไปขึ้นไอ้จู๋

แพร่ถึงไข่คันคะเยอไปไม่น่าดู อดเสียวเลยหนูจู๋กระเจิงเถิดเทิงเอย


โปรดอย่าถาม ว่าดั๊นเป็นใครเมื่อในอดีต..ต..ต.ต.ต. และโปรดอย่าถามว่าในอดีต ดั๊นหายหัวไปไหนมา

เอาเป็นว่าที่คุณนิวหายหัวนมไปเกือบร่วมปี คุณน้องอย่าไปใส่ใจเลยเนอะว่า อีคุณนิวไปแร่ดอยู่ไหนมา กรุณามาสนใจเรื่องราวของเราในวันนี้กันดีกว่า


สังคังนั้น...สำคัญไฉน


จากบทโครงกลอนไพเราะงดงาม ที่คุณนิวตั้งต้นเกริ่นนำไว้ด้านบน และหัวข้อสนทนาของเราในวันนี้ เราจะว่ากันด้วยเรื่องของ "สังคัง" นั่นเอง

อ๊ะ ๆ เหมือนเคย ๆ ที่เราจะต้องมาบอกกันซะก่อนว่า ไอ้เจ้าสังคัง กะละมังแตกนี่มันคืออะไร เพราะคุณนิวคิดว่าคงมีอีกหลายคน ที่ไม่รู้จักไอ้เจ้าสังคังนี่ (ถ้าใครรู้จัก ก็แสดงว่าเคยเป็นสังคังมาแล้วเป็นแน่แท้)

อันว่าสังคังนั้นหนา มันก็คือโรคเชื้อราชนิดหนึ่งที่ขึ้นตรงบริเวณขาหนีบ หรือมีชื่อเล่น ๆ กิ๊บเก๋ว่า "กลาก" นั่นแหละคุณน้อง ถ้าพูดสังคังแล้วมันจั๊กกะจี้รูหู จะเรียกกลากขาหนีบก็ได้ ไม่ว่ากัน

ภาษาหมอฝรั่งเค้าจะเรียกว่า Tinea Cruris ฮ่ะ กรี๊ดกร๊าด บลอคของคุณนิวออกแนววิชาการซะไม่มี โฮะ..โฮะ..โฮะ..

ลักษณะของไอ้เจ้าบ้ากลากสังคังนี่ จะขึ้นเป็นผื่นแดง ๆ มีลักษณะเป็นวงกลมวงนึงที่มันไม่เต็มวง แต่มีขอบเขตชัดเจน รูปร่างจะคล้ายวงแหวนเดอะ ลอร์ด ออฟเดอะริง แล้วยังจะมีสะเก็ดลอกออกมาเป็นขุย ๆ ตามขอบอีกต่างหาก แหม ฟังดูหรูหราซะไม่มี

คุณหมอบอกว่า ถ้ายิ่งผื่นสังคังลุกลามขยายแผ่วงกว้างออกไป ก็จะยิ่งเห็นเป็นรูปร่างของวงแหวนชัดเจนมากขึ้นไปอีก และการกระจายของผื่นนี้ก็มักจะอยู่ตรงขาหนีบนั่นเองฮ่ะ

และแน่นอนว่าคุณนิวกลัวคุณน้องจะนึกหน้าตาของไอ้เจ้าสังคังนี่ไม่ออก จึงได้จัดเตรียมภาพประกอบสี่สีงดงามมาเตรียมไว้ให้ชมกันเป็นตัวอย่างจ้ะ

เอิ่.ม.ม.ม.ม. แต่ขอเตือนนิดนึงว่า ไม่เหมาะสำหรับผู้ที่กำลังรับประทานอาหารอยู่นะจ๊ะ เพราะอาจอ้วกแตกได้....





อื.ม.ม.ม.. เป้าตุง ๆ แบบนี้สันนิษฐานได้ว่าต้องเป็นน้องจู๋แน่นอน

ส่วนอาการของสังคังนะคุณน้อง จะมีอาการคันฮ่ะ แล้วไม่ใช่คันแบบธรรมดานะ จะคันมาก ๆ ๆ ๆ ถึงมากที่สุด เกาสั่นคันคะเยอกันทั้งวัน ยิ่งคันยิ่งเกา ยิ่งเกายิ่งมัน เกาแกรก ๆ ขุยสังคังติดเล็บออกมา เผลอเอานิ้วขึ้นมาดมดอม หรือเอามาดูดใส่ปากเล่น ก็คงอร่อยเอร็ดกันไปอีกแบบ (อี๋ แหวะ)

บางคนคันกันจนนอนไม่หลับ แถมถ้าเกาแรงไปก็จะเกิดการถลอก ยิ่งแสบยิ่งคันหนักหนาเข้าไปอีก ต้องเดินขาถ่าง ๆ กาง ๆ เข้าไว้ เป็นที่น่าเอ็นดูแก่ผู้พบเห็นเป็นยิ่งนัก

ส่วนสาเหตุของโรคบ้านี่นะคุณน้อง เค้าบอกว่าเกิดจากมีเชื้อราลุกลามเข้าไปในเซลล์ที่ตายแล้ว บริเวณขาหนีบนั่นเอง แล้วประกอบกับเมืองไทยเป็นเมืองร้อนฮ่ะ แดดเปรี้ยง ๆ เหงื่อไหลไคลย้อย อากาศชื้น ๆ ยิ่งอีตรงขาหนีบนั่น ซึ่งเป็นมุมอับ ๆ อากาศระบายเข้าออกยากกว่าตรงอื่น ๆ ยิ่งทำให้เกิดการหมักหมมอมเชื้อรามากขึ้นไปอีก

และเค้าบอกว่า มักเกิดกับผู้ชายมากกว่าผู้หญิงฮ่ะ เพราะผู้ชายมักจะรูขุมขนกว้างกว่า เหงื่อจึงออกเยอะ ที่สำคัญคุณผู้ชายมักจะมีกิจกรรมที่ทำให้เสียเหงื่อได้เยอะมากกว่า เช่น เล่นกีฬา ขนข้าวสาร แบกปูน ไปโบกตึก รวมไปถึงว่ากางเกงในของคุณผู้ชายมักเป็นผ้าหนา ๆ ขอบเอวเป็นยางรัดยืด ๆ ก็ยิ่งทำให้อับชื้นได้ง่ายเข้าไปใหญ่เลย

อ่อ กางเกงยีนส์ก็เข้าข่ายเหมือนกันนะจ๊ะ เพราะผืนผ้าหนาเตอะเทอะทะ แถมบางคนใส่ทิ้งบ่มไว้ข้ามเดือนข้ามปี จนถอดออกมาแต่ล่ะที กางเกงแทบจะตั้งออกมาเป็นอนุสาวรีย์ได้ กว่าจะเอาไปซัก เชื้อราเชื้อโรคเป็นได้สร้างคอมมิวนิตี้ที่พักอาศัยกันให้เอิกเกริกเถิดเทิงไปแล้วล่ะ

แล้วผู้ชายส่วนใหญ่ยังซกมกกว่าผู้หญิงด้วยแน่ะ บางทีเล่นกีฬาเหงื่อซึมเหงื่อซก กว่าจะอาบน้ำล้างจู๋ล้างก้น ก็ปาเข้าไปค่อนมืดดึกดื่น เชื้อโรคเชื้อรามันถึงได้ถามหากันยังไงล่ะจ๊ะ

แต่ ๆ ๆ ๆ คุณน้อง ๆ ผู้หญิงก็โปรดอย่าได้นิ่งนอนใจ เพราะอันว่าโรคผิวหนังนี้ มันไม่ได้จำกัดเพศกันหรอกนะจ๊ะ จะตุ๊ด แต๋ว เกย์ ทอม ดี้ หรือพี่เสือไบ ก็เป็นกันได้ทั้งนั้นจ้ะ

ดูตัวอย่างรูปประกอบ....




คราวนี้เป้าแบนแต๊ดแต๋ ไม่ได้นูนโหนกอย่างภาพแรก ก็สันนิษฐานได้เลยว่าต้องเป็นเป้าของสตรีเพศแน่นอน นอกซะจากว่าจะเป็นของบรรดาคุณเจ๊นักแต๊บ ที่แต๊บซะจนเป้าเรียบ เฉียบ กริบ จนหาสัณฐานเดิมไม่เจอนั่นเอง

แล้วจะบอกว่าถ้าปล่อยทิ้งไว้ ไม่ยอมไปหาหมอรักษา เพราะมัวแต่หน้าบาง เหนียมอายอยู่ล่ะก็ ผื่นสังคังนี้อาจจะเผยแผ่ลุกลามเข้าครอบครองจากอาณาบริเวณของง่ามขา เข้าสู่ง่ามก้น ไล่เรื่อยไปจนถึงลูกอัณฑะ ถ้าของคุณน้องผู้หญิงก็อาจจะไหลลามเลีย แพร่พันธุ์ไปที่แคมนอก จรดแคมใน

ทีนี้ล่ะคุณเอ๊ย.ย.ย.ย. ทั้งแสบทั้งสรร คันกันมือเป็นระวิงเลยเชียวล่ะ

เรามีตัวอย่างภาพที่สังคังแพร่ลุกลามเข้าสู่ร่องตูดให้คุณน้องดูกันด้วย เพื่อเป็นอุทาหรณ์แก่ผองมนุษยชน...




ไม่ต้องมีคำบรรยายกันเลยฮ่ะ อืมม แต่มองเผิน ๆ นึกว่าหมูตากแห้ง น่าแซะเอามาปิ้งไฟดูเหมือนกันนะ คงหอมดีพิลึก

สำหรับวิธีป้องกัน ก็ง่าย ๆ ฮ่ะ หมั่นดูแลรักษาสุขภาพอนามัยของร่างกายให้สะอาดเอี่ยมอ่องอยู่เสมอ รวมไปถึงเสื้อผ้า กางเกง แล้วก็ชั้นในด้วย ที่สำคัญคือที่นอน หมอน มุ้ง ก็หมั่นเอามาตากแดดกันซะมั่ง ปลอก หมอน ผ้าปู ผ้าห่ม ก็ต้องเปลี่ยนบ่อย ๆ นะจ๊ะ หัดไว้เป็นอุปนิสัยที่ดีจ้ะ (ได้แต่เตือนชาวบ้านเค้าไปงั้นแหละ ของเจ๊โคตรซกมกเลยไม่อยากจะบอก)

แต่ถ้าคุณน้องโอดโอยว่า สายไปแล้วเจ๊ หนูพลาดแล้ว สังคังขึ้นพรึ่บพรั่บแล้วล่ะก็ กรุณาอย่านิ่งนอนใจ รีบไปหาหมอซะ หรือจะเดินขาถ่าง พร้อมเอานิ้วเกาง่ามขาแย้ก ๆ ๆ ไปซื้อยาจากร้านขายยาหน้าปากซอยก็ได้ไม่ว่ากัน เพราะอันที่จริงสังคังก็เป็นโรคผิวหนังชนิดหนึ่งที่เกิดจากเชื้อรา เช่น น้ำกัดเท้า ฮ่องกงฟุต คันในร่มผ้า เชื้อราบนหนังศีรษะ ใช้โทนาฟ.ฟ.ฟ.ฟ.ฟ..ฟฟ. (โปรโมตให้เค้าเสร็จสรรพ)

ไม่ได้ร้ายแรงถึงขั้นเป็นกามโรคอะไรขนาดนั้นหรอกคุณน้อง แค่มันเกิดใกล้กับเครื่องเพศของคุณน้อง ก็เท่านั้นเอง

สุดท้าย คุณนิวมีข้อแนะนำ สำหรับสิ่งที่ควรหลีกเลี่ยง เมื่อเป็นสังคังมาฝากคุณน้องกันฮ่ะ

1. งดการทำบิกินีแวกซ์ด้วยประการทั้งปวง



พูดง่าย ๆ ก็คืออย่าเสร่อไปแวกซ์ขน ณอาณาบริเวณรอบ ๆ หัวเหน่าและหว่างขาเล่นนั่นแหละคุณน้อง ปกติแค่แวกซ์ขนธรรมดา ก็เจ็บจี๊ด ๆ จะแย่อยู่แล้ว นี่ถ้าแวกซ์พร้อมสังคังด้วยล่ะก็ แหม...แค่คิดก็น้ำลายสอเปรี้ยวปากละ

ซึ่งผลพวงจากการห้ามทำบิกินีแวกซ์ ก็จะส่งให้คุณน้องต้องงดใส่บิกินี่ลงเล่นน้ำไปโดยปริยาย โถ น่าสงสารเสียมิมี

2. หลีกเลี่ยงการแก้ผ้าต่อหน้าสาธารณชน

ต่อให้หุ่นคุณน้องสวยเช้งกระเด๊ะ หรือล่ำเป็นกล้ามปูบึ้บบั้บขนาดไหนก็ตาม แต่ถ้าสังคังมาเยือนล่ะก็ ใครมาเห็นก็อาจจะหมดอารมณ์กันได้ฮ่ะ ดังนั้น ทายาให้หายก่อน แล้วค่อยโชว์ดีกว่านะจ๊ะ

(จริง ๆ ก็คงไม่มีใครทะลึ่งไปแก้ผ้าโชว์ชาวบ้านอยู่แล้วล่ะมั้ง นอกจากพวกวิตถาร)

ข้อสุดท้ายแล้ว ข้อนี้สำคัญมาก พึงสังวรณ์ไว้ให้จงหนัก

3. ห้าม !!! ทำออรัลเซ็กส์ให้ตัวเองโดยเด็ดขาด

ถ้าเป็นสังคัง แล้วเผลอใช้ปากทำเสียวให้กับเองล่ะก็ สังคังได้ลามจากง่ามขา ขึ้นไปง่ามปาก คุณนิวไม่รับผิดชอบนะจ๊ะ เพราะถือว่าได้เตือนกันแล้ว นอกซะจากว่าจะไปให้คนอื่นช่วยทำให้ อันนี้อาจจะพออนุโลม

เมื่อยมือจัง จบเลยละกันนะ บ๊าย บายจ้า

ป.ล.จบตอนนี้แล้ว คุณนิวก็หวังว่า ตัวเองคงจะไม่หายไปนานเท่าคราวก่อนเนอะ จริง ๆ ที่หายไป ก็เพราะแอบไปมีงานราชการลับมาจ้ะ เอาไว้ว่าง ๆ จะมาสาธยายให้ฟังย่ะ